«ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΜΟΥΤΖΟΥΡΗ»
παραμύθι Γρηγόρη Χαλιακόπουλου
(εικονογράφηση: Φούλη Μητσιάλη)κριτική προσέγγιση Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
«Το δάκρυ του Μουτζούρη» έτυχε παρουσιάσεων από τον Δήμο Κυπαρισσίας και τους Ελληνικούς σιδηρόδρομους για τα 100 χρόνια απ’ την ίδρυσή τους. Επίσης επιλέχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας στον κατάλογο των παιδικών βιβλίων για τα Δημοτικά Σχολεία. Έκανε μεγάλο αριθμό πωλήσεων, χωρίς καμμία ιδιαίτερη προβολή του. Προφανώς η αναγνωστική του εξέλιξη οφείλεται στο ό,τι απ’ το πρώτη κι όλας ματιά αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι ένα παραμυθένιο ήρεμο ταξίδι που διδάσκει, με εξίσου ήρεμο τρόπο, πράγματα που ούτε οι μεγάλοι δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται∙ παράδειγμα: τον σταθμό Πελοποννήσου τον σχεδίασε ο Ερνέστο Τσίλλερ και στην Κόρινθο κατασκευάστηκε η πρώτη τριήρης απ’ τον ναυπηγό Αμεινοκλή.
Εντυπωσιακό στο παραμύθι είναι, το πόσο ηθικά μεταχειρίζεται τον ψυχικό κόσμο του παιδιού και διόλου δεν του διοχετεύει υπόγειο τρόμο, αλλοιώση της πραγματικότητας και σκιώδη συναισθήματα (όπως δυστυχώς κάνουν οι παραμυθογράφοι προς χάριν είτε εμπορικότητας, είτε εντυπωσιασμού, είτε προσωπικών τους ταραχών και συμπλεγμάτων).
Ο Χαλιακόπουλος που σαν πεζογράφος εισβάλλει κυριολεκτικά στα πλέον ζοφερά θέματα, με ύφος επιθετικό, σαρκαστικό, φιλοσοφικό κι ανατρεπτικό, κάνει εντυπωσιακά μια υπόκλιση ψυχής μπροστά στην παιδική αθωότητα και υποτάσσεται σ’ αυτήν ως τρυφερός, απόλυτα πιστός υπήκοος. Σέβεται τόσο την ψυχολογία του παιδιού, ώστε αποφασίζει να εγκαταλείψει τον «βεβαρυμένο από ζωή» ενήλικο εαυτό του και να επιστρέψει στον δικό του παιδικό χρόνο για να μπορέσει να συννενοηθεί με τις παιδικές καρδιές απέναντι του. Έτσι λοιπόν μπαίνει κι οδηγεί (με το δάχτυλο στον χάρτη) τον Μουτζούρη, την ατμομηχανή των παιδικών του χρόνων και μας ταξιδεύει σε γνώσεις, εικόνες, καθαρά συναισθήματα ... τέλος, κρατά ένα δάκρυ που στάζει απ’ την ατσαλένια οροφή του τραίνου... το φάντασμα του παιδικού μας τραίνου μας κάνει νεύμα με το δάκρυ του, να ταξιδεύσουμε....
Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
«Το δάκρυ του Μουτζούρη» έτυχε παρουσιάσεων από τον Δήμο Κυπαρισσίας και τους Ελληνικούς σιδηρόδρομους για τα 100 χρόνια απ’ την ίδρυσή τους. Επίσης επιλέχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας στον κατάλογο των παιδικών βιβλίων για τα Δημοτικά Σχολεία. Έκανε μεγάλο αριθμό πωλήσεων, χωρίς καμμία ιδιαίτερη προβολή του. Προφανώς η αναγνωστική του εξέλιξη οφείλεται στο ό,τι απ’ το πρώτη κι όλας ματιά αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι ένα παραμυθένιο ήρεμο ταξίδι που διδάσκει, με εξίσου ήρεμο τρόπο, πράγματα που ούτε οι μεγάλοι δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται∙ παράδειγμα: τον σταθμό Πελοποννήσου τον σχεδίασε ο Ερνέστο Τσίλλερ και στην Κόρινθο κατασκευάστηκε η πρώτη τριήρης απ’ τον ναυπηγό Αμεινοκλή.
Εντυπωσιακό στο παραμύθι είναι, το πόσο ηθικά μεταχειρίζεται τον ψυχικό κόσμο του παιδιού και διόλου δεν του διοχετεύει υπόγειο τρόμο, αλλοιώση της πραγματικότητας και σκιώδη συναισθήματα (όπως δυστυχώς κάνουν οι παραμυθογράφοι προς χάριν είτε εμπορικότητας, είτε εντυπωσιασμού, είτε προσωπικών τους ταραχών και συμπλεγμάτων).
Ο Χαλιακόπουλος που σαν πεζογράφος εισβάλλει κυριολεκτικά στα πλέον ζοφερά θέματα, με ύφος επιθετικό, σαρκαστικό, φιλοσοφικό κι ανατρεπτικό, κάνει εντυπωσιακά μια υπόκλιση ψυχής μπροστά στην παιδική αθωότητα και υποτάσσεται σ’ αυτήν ως τρυφερός, απόλυτα πιστός υπήκοος. Σέβεται τόσο την ψυχολογία του παιδιού, ώστε αποφασίζει να εγκαταλείψει τον «βεβαρυμένο από ζωή» ενήλικο εαυτό του και να επιστρέψει στον δικό του παιδικό χρόνο για να μπορέσει να συννενοηθεί με τις παιδικές καρδιές απέναντι του. Έτσι λοιπόν μπαίνει κι οδηγεί (με το δάχτυλο στον χάρτη) τον Μουτζούρη, την ατμομηχανή των παιδικών του χρόνων και μας ταξιδεύει σε γνώσεις, εικόνες, καθαρά συναισθήματα ... τέλος, κρατά ένα δάκρυ που στάζει απ’ την ατσαλένια οροφή του τραίνου... το φάντασμα του παιδικού μας τραίνου μας κάνει νεύμα με το δάκρυ του, να ταξιδεύσουμε....
Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
